Pandemiya və bir fincan qəhvə

[blushp revious]

Həmin vaxt pandemiya idi. Hamımız evdə bağlanmışdıq. Küçələr boş, mağazalar bağlı, işlər dayanmışdı. Mən də çörəkfabrikada işləyirdim, amma fabrik dayandı. Üç ay maaş vermədilər. Yoldaşım da işsiz idi. Evdə iki uşaq, bir də qayınana. Hamımız iki otaqda bağlanmışdıq. Dəhşət dövr idi. Günlər bir-birinin eyni – səhər durursan, yemək bişirirsən, uşaqları yatırt, televizora bax, yenə dur. Aylarla bu vəziyyət. Düşünürdüm ki, dözümüm qurtaracaq.

Bir gün axşam uşaqlar yatandan sonra mən mətbəxə keçdim, qəhvə dəmlədim. Yoldaşım yatırdı. Birdən telefonumda bir dostumdan mesaj gördüm. Yazırdı: “Aç bu saytı, yoxla. mostbet giris yaz axtarışa. Vaxt keçir.” Dostum da işsiz qalmışdı, oynayıb bir az pul qazanırdı. Mənə demişdi. Amma mən çox ciddi qəbul etməmişdim. O gecə isə… bir şey etməli idim. Darıxmaq öldürürdü.

Axtarışa yazdım mostbet giris. Sayt açıldı. Qeydiyyat, nömrə, ad. Depozit – 15 manat. Cibimdə qalan pulun az qala hamısı. Düşündüm: “Sabah nə yeyəcəyik? Amma onsuz da yeməyə pul az qalıb.” Risk idi. Böyük risk. Amma o gecə cəsarət etdim.

İlk oyunum “Book of Dead” oldu. Qədim Misir, fironlar. 2 manat qoydum, döndürdüm – heç nə. Daha 2 manat – heç nə. 5 manat – bir az qazandım, 8 manat. Balans 16. Dayandım, düşündüm. “Bu iş olmayacaq.” Oyunu dəyişdim. “The Dog House”a keçdim. İtlər, evciklər, gülməli musiqi. İlk 10 döndərmədə itirdim 5 manat. Qaldı 11. Nəfəsim kəsildi. Sonra free spins düşdü. Ekranda itlər sıçrayırdı. +3, +7, +12. Bir vuruşda 23 manat qazandım. Balans 34. Ürəyim döyünürdü. Qayınana otaqda yatırdı, uşaqlar yatırdı, mən oturmuşdum mətbəxdə, əlində telefon, qəhvə soyuyur.

Davam etdim. Free spins yenə düşdü – 47 manat qazandım. Balans 81. Mənə inanmaq çətin idi. Pandemiya dövründə, evdə bağlı, işsiz, cibimdə 15 manat varkən, bir gecədə 81 manat qazanmışdım. Bu mənə çox böyük pul idi. “Dayan,” dedim. “Çıxart.” Düyməni basdım, 80 manatı kartıma köçürdüm. Bir manat qaldı. Onu da oynadım, uduzdum. Gülümsədim. Telefonu yerə qoydum, qəhvəmi içdim. Soyumuşdu, amma dadlı idi.

Ertəsi gün səhər yoldaşıma dedim: “Bir az pulumuz var.” “Haradan?” soruşdu. “Bir iş tapdım, onlayn,” dedim. Yalan idi, amma həqiqəti desəm, o da oynayardı, bəlkə də pis olardı. 80 manatın 50-si ilə ərzaq aldım, 30-u ilə uşaqlara onlayn dərs üçün aksesuar. Həmin həftə bir az rahat nəfəs aldıq. Pandemiya davam edirdi, amma mən artıq bir az inam qazanmışdım. mostbet giris etdiyim o gecə mənə göstərdi ki, hətta ən çətin vaxtda da bir işıq ola bilər.

Bir neçə gün sonra yenə girdim. 20 manat qoydum, uduzdum. Daha 10 – uduzdum. Dayandım. “Yox,” dedim. “Birinci gecə xüsusi idi.” Və həqiqətən də, bir daha heç vaxt o gecəki qazancı təkrarlaya bilmədim. Amma birinci uduş mənə lazım olan şeyi verdi – ümid. Pandemiyanın ən qaranlıq günlərində evdə oturub heç nə edə bilməyəndə, mostbet giris mənə bir pəncərə açdı. O pəncərədən işıq girirdi.

İndi hər şey qaydasındadır. İşə qayıtdım, fabrik yenə işləyir. Uşaqlar məktəbə gedir. Həyat davam edir. O gecəni heç vaxt unutmuram. Mətbəx, soyuq qəhvə, işıqları sönük ev, qayınananın xoruldaması. Və ekranda fırlanan çarxlar. 80 manat qazanmışdım, amma əslində daha çox qazanmışdım – özümə inamı. Bilirdim ki, hətta ən pis vaxtda da bir şans var. Yalnız onu görmək lazımdır.

Həmin gecədən sonra mostbet giris etdiyim saytı açmışam neçə dəfə. Hərdən oynayıram, 10-20 manat. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma heç vaxt o gecəki həyəcanı tapa bilməmişəm. Çünki o həyəcan pandemiyanın qorxusu ilə qarışmışdı. İndi o qorxu yoxdur, o həyəcan da yoxdur. Amma xatirə qalıb. Və mən o xatirəyə görə minnətdaram. Pandemiya hər kəsə bir şey öyrətdi. Kimə səbir, kimə sağlamlığın qiymətini. Mənə isə öyrətdi ki, bəzən ən kiçik bir düymə ən böyük qapını aça bilər. mostbet giris düyməsi mənim üçün o qapını açdı. Və mən içəri girdim. Qorxaraq, amma cəsarət edərək. Qazandım. Və itirsəydim də, yenə də qazancım olardı – təcrübə. Amma qazandım. Buna görə də bu gün gülümsəyirəm. Pandemiya bitdi, işim var, ailəm sağdır. Və o gecə yadıma düşəndə deyirəm: “Sağ ol, mostbet giris. Sağ ol, o gecə. Sağ ol, soyuq qəhvə.” Bu gülməli səslənir, bilirəm. Amma həqiqətdir. Bəzən ən çətin anlarda ən sadə şeylər xilas edir. Mənim üçün o sadə şey bir oyun oldu. Və mən buna görə peşman deyiləm. Heç vaxt.

 

[Author]

Posts